گفتم دل و دین بر سر کارت کردم

هر چیز که داشتم نثارت کردم

گفتا تو که باشی که کنی یا نکنی

آن من بودم که بی قرارت کردم

آن کس که تو را شناخت جان را چه کند

فرزند و عیال و خانمان را چه کند

دیوانه کنی هر دو جهانش بدهی

دیوانه ی تو هر دو جهان را چه کند

ای در دل من میل و تمنا همه تو

وندر سر من مایه ی سودا همه تو

هر چند به روی کار در می نگرم

امروز همه تویی و فردا همه تو

یک سلام شکوفه ای

وقت نیست از بهار و عید و .... بگم اما یک فکری حتما برای به روز کردن می کنم.

بنده ای به من گفت اگه بخوای با ته جوهر یه خوذکار یه جمله بنویسی چی می نویسی؟

گفتم:در کنار خدا از زندگیت لذت ببر.

دوست دارم نظر شما رو بدونم.

روز های بهاری خدا گونه و سبزی داشته باشید.

سلام به همه

خیلی مختصر . کنکور تمام شد !

به وبلاگم باز می گردم .

آیا کسی از دیدن گل سیر خواهد شد ؟

آیا کسی در صحبت گل پیر خواهد شد ؟

 

صد کوه اگر غم داری و یک جو اگر شادی

این را نگه دارش

و آنرا به قعر دره بسپارش.

دنیا گذرگاهی ست.

صد سال اگر جان را بفرسایی

صد قرن اگر آن را بپیمایی

راز وجودش را ندانی چیست.

 

شب را همین تنها مبین تاریک و دلگیر

بنگر چه میگوید ترنم های مهتاب

با ساز ناهید.

بر سنگ یا بر پرنیان شیرینی خواب

بوی سحر پروانه گل آب

امید فردا

             روز نو

                        دیدار خورشید!

من دل به زیبایی به خوبی میسپارم دینم اینست

من مهربانی را ستایش میکنم آیینم اینست

من رنج هارا با صبوری میپذیرم

من زندگی را دوست دارم

انسان و باران و چمن را می ستایم

انسان و باران وچمن را می سرایم.

در این گذر گاه

بگذار خود را گم کنم در عشق در عشق

بگذار از این ره بگذرم با دوست با دوست....

ای بهترین گلهای عالم!

ای خوش ترین لبخند هستی۱

ای مهر و ماه راه من در این گذر گاه!

همواره بر روی تو خواهم دوخت....

چشمان سیری ناپذیرم را

تکرار نامت باغ گل کرده ست

صحرای خاموش ضمیرم را.

من با تماشای تو سبزم چون جوانی

من با تو جان تازه دارم جاودانی.....

آیا کسی از دیدن گل سیر خواهد شد ؟

آیا کسی در صحبت گل پیر خواهد شد ؟

                                                          فریدون مشیری

سپیده ی عشق

آسمان همچو صفحه دل من
روشن از جلوه های مهتابست
امشب از خواب خوش گریزانم
که خیال تو خوش تر از خوابست
خیره بر سایه های وحشی بید
می خزم در سکوت بستر خویش
باز دنبال نغمه ای دلخواه
می نهم سر بروی دفتر خویش
تن صدها ترانه میرقصد
در بلور ظریف آوایم
لذتی ناشناس و رویا رنگ
می دود همچو خون به رگهایم
آه ... گویی ز دخمه دل من
روح شبگرد مه گذر کرده
یا نسیمی در این ره متروک
دامن از عطر یاس تر کرده
بر لبم شعله های بوسه تو
میشکوفد چو لاله گرم نیاز
در خیالم ستاره ای پر نور
می درخشد میان هاله راز
ناشناسی درون سینه من
پنجه بر چنگ و رود می ساید
همره نغمه های موزونش
گوییا بوی عود می آید
آه... باور نمیکنم که مرا
با تو پیوستنی چنین باشد
نگه آن دو چشم شور افکن
سوی من گرم و دلنشین باشد
بیگمان زان جهان رویایی
زهره بر من فکنده دیده عشق
می نویسم بر وی دفتر خویش
جاودان باشی ای سپیده عشق

                                     (فروغ فرخزاد) 

زني هنگام بيرون آمدن از  خانه , سه پيرمرد با ريش هاي بلند سفيد را ديد که جلوي در نشسته اند. زن گفت:هر چه فکر مي کنم شما را نمي شناسم؛ اما بايد گرسنه باشيد. لطفا" بيايد تو و چيزي بخوريد.

آنها پرسيدند: آيا همسرت در خانه است؟ زن گفت: نه . آنها گفتند: پس ما نمي توانيم بياييم.

غروب، وقتي مرد به خانه آمد، زنش براي او تعريف کرد که چه اتفاقي افتاده است. مرد گفت: برو به آنها بگو من خانه هستم و دعوتشان کن .
زن بيرون رفت و آنها را به خانه دعوت کرد. اما آنها گفتند: ما نمي توانيم باهمديگر وارد خانه بشويم. زن  پرسيد: چرا؟ يکي از پيرمردها در حالي که به دوست ديگرش اشاره مي کرد، گفت: اسم اين ثروت است و سپس به پيرمرد ديگر رو کرد و گفت: اين يکي موفقيت و اسم من هم عشق.
برو به همسرت بگو که فقط يکي از ما را براي حضور در خانه انتخاب کند.
زن رفت و آنچه اتفاق افتاده بود را تعريف کرد. شوهر خوشحال شد . گفت: چه خوب!! اين يه موقعيت عاليست . ثروت را دعوت مي کنيم. بگذار بيايد و خانه را لبريز کند!

زن که با انتخاب شوهرش مخالف بود، گفت: عزيزم! چرا موفقيت را  دعوت نکنيم؟

دختر خانواده که از آن سوي خانه به حرفهاي آنها گوش مي داد، نزديک آمد و پيشنهاد داد: بهتر نيست عشق را دعوت کنيم تا خانه را از وجود خود پر کند؟ شوهر به همسرش گفت: بگذار به حرف دخترمان گوش کنيم پس برو بيرون و عشق را دعوت کن.

زن بيرون رفت و به پيرمردها گفت: آن که نامش عشق است ، بيايد و مهمان ما شود. در حالي که عشق قدم زنان به سوي خانه مي رفت، دو پيرمرد ديگر هم دنبال او راه افتادند. زن با تعجب به ثروت و موفقيت گفت: من فقط عشق را دعوت کردم، شما چرا مي آييد؟

اين بار پيرمردها با هم پاسخ دادند: اگر شما ثروت يا موفقيت را دعوت کرده بوديد، دو تاي ديگر بيرون مي ماندند، اما شما عشق را دعوت کرديد، هر کجا او برود، ما هم با او مي رويم. هر کجا عشق باشد، ثروت و موفقيت هم هست!

 

                                                   منبع:وبلاگ رازهای شکفتن

 

تو را من دوست مي دارم كه بردي روحم از جانم

                                             من اينك در هواي عشق همچون قطره بارانم

به هنگام سحرگاهان نمي كردم به جز ناله

                                             من اينك جز سرود عشق آوازي نمي خوانم

تو را من دوست مي دارم كه آيين محبت را

                                            به من آموختي تا بر گذركاهم بيفشانم

من اندر دشت بي پايان ره خود را نمي ديدم

                                            تو گشتي جبرئيل من و كردي ره نمايانم

تو هستي مايه ي سرسبزي بستان افكارم

                                            بدون تو وليكن من به سان دشت ويرانم

تو هستي ساقي جامم تو هستي باده ي شامم

                                            تو هستي ذات افكارم من اين را خوب ميدانم

من اندر شوره زار عشق تو مفقود گرديدم

                                            ولي زين وضع بي سامان همي سرخوش و شادانم

من اندر چشم تو تنها نگاه كوچكي كردم

                                           وليكن اشك خون گرديد بر اين چشم تاوانم

اگر عالم بگرداند جدا ما را ز يكديگر

                                          ولي حتي بدون تو به كيش عشق مي مانم

تو را من دوست مي دارم تو را من دوست مي دارم

                                         تو را من دوست مي دارم تو هستي ماه تابانم

نگاه کن به درخت
هزار شاخه، چو آغوش - باز کرده به شوق -
که آسمان را، مانند جان به برگیرد.

ولی دریغ که ابراز عشق را، با او
به صد هزار زبانش که هست، نتواند.
خموش می‌ماند.

نگاه کن به پرنده، که با هزار سرود
به روی شاخه، لب بام،
با هزار سرود
برای دوست
برای آنکه نگاهش به اوست می‌خواند.

به رود مست نگه کن که عاشق دریاست
به شوق آن‌که کند راز خود به او ابراز
به عشق آن‌که به آن بیکران بپیوندد
چگونه نعره‌زنان، مست، پیش می‌راند.

به من نگاه کن ای جان، چگونه، در همه حال
صبورتر ز درخت
گشوده دست به سویت، ز عشق سرشارم
پرنده‌وار به هر جا، به صد هزار سرود
ترانه‌خوان توام، با تو گرم گفتارم
به سوی کوی تو، دریای من! روان چون رود
نفس زنان همه در آرزوی دیدارم
دگر چگونه بگویم که دوستت دارم
اگر تو نیز ندانی، خدای می‌داند


* فريدون مشيري